17.6.16

Bir anda kendimi burada buldum yine. Ne büyük bir mutluluktu buraya yazmaya başlamak. Sonunda kendi dünyamın kapılarını, kendi kitabımı paylaşacaktım sizinle. Yolun neresinde kaybettim bu kimliği bilmiyorum. Ama yine buradayım işte.

Ben Nur. Artık 25 yaşında bir avukatım. Mehmet'in gözünün Nur'u, iki kişilik bir çekirdek ailenin annesiyim. Ve işin en ilginç yanı ben artık Hakkari'deyim.

Hayat koca bir kendini tanıma, kendini oluşturma süreci bence. Bu bloğu ilk açtığımda kitaplarım kutup yıldızımdı benim. Sonra onu tanıdım, huzurlu bir yuvam oldu, eksik yanım tamam oldu. Okulum bitti, avukat oldum, yüksek lisansa başladım ve hayallerim gerçek oldu.

İşte tam herşey tamam oldu derken, Beyefendimi Hakkari'ye yolcu etmek zorunda kaldım. Ardından da ben geldim.

Hayat bizi iş, sosyal ilişkiler derken pek çok kalıba sokuyor. Şimdi burada hayatım bir oda içinde geçiyor ve ben kendimi arıyorum. Hiç bir kalıba girmek zorunda olmayan ben. Ve Beyefendimin de tavsiyesi ile buradayım.

Merhaba yeni dünya.

23.3.13

Hastalık.Cenaze.Depresyon.

En son iki buçuk ay önce not düşmüşüz tarihe. Sonrası yoğun bakımlar, cenazeler, depresyonlar... Biricik dedemi kaybettik. Dizinin dibine çöktüğümde derdimi daha söylemeden anlayıp gözümün yaşını silen dedemi. Onun için affınıza sığınıyorum. En kısa zamanda 1 yıllık okuma istatistiğim ile karşınızda olacağım.

Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öper, selam ederim Efenim.

12.2.13

Sonkiüçdört

Sizinle paylaşmak istediğim o kadar çok şey ama o kadar çok şey var ki!

Kitaplarıma gömülüp bir ömür çıkmamaya dair o kadar büyük bir isteğim var ki!

Kötü günleri geride bırakıp bütün bunları unutmaya o kadar ihtiyacım var ki!

Ama şimdi 3 ve 4'ü bir arada okuyan ve ilk dönemini geride bırakmış bir hukuk öğrencisi olarak, ayakları yere sağlam basıp yola devam vakti. Zaten hayat hep bir unutuş, tahammül ve devam değil mi?

Son zamanlarda neler yaptın derseniz? Ders çalıştım. Sınavlarımı geride bırakıp kitaplarıma daldım ve işte buradayım.

Yakında görüşmek üzere.